Ferrari F40 ciekawostki

lis 11, 2026 | Samochody | 0 komentarzy

Ferrari F40 z 1987 roku to ostatni supersamochód osobiście zatwierdzony do produkcji przez założyciela marki, Enzo Ferrariego. Zaprojektowany przez inżyniera Nicolę Materazziego i studio Pininfarina bolid zrezygnował z jakichkolwiek elektronicznych wspomagaczy, stając się pierwszym seryjnym autem w historii, które oficjalnie przekroczyło magiczną barierę 200 mil na godzinę.

Ostatnia aktualizacja: 5 września, 2026

18 ciekawostek o Ferrari F40

Pierwsze seryjne auto powyżej 200 mph
Ferrari F40 było pierwszym seryjnym samochodem, który złamał barierę 200 mph (321,8 km/h). Fabryka deklarowała oficjalną prędkość maksymalną 324 km/h (201,4 mph), pokonując konkurencyjne Porsche 959.
Ostatni model z podpisem Enzo Ferrariego
Był to ostatni samochód zatwierdzony osobiście przez założyciela stajni, Enzo Ferrariego, przed jego śmiercią w sierpniu 1988 roku. Model stworzono w ekspresowym tempie 13 miesięcy na 40-lecie marki.
Lakier tak cienki że widać splot karbonu
Aby oszczędzić masę, fabryka zużywała zaledwie 2 litry lakieru na całe nadwozie. Warstwa czerwonej farby Rosso Corsa była tak cienka, że gołym okiem widać pod nią splot kompozytu węglowo-kewlarowego.
Ekstremalna redukcja masy do 1100 kg
Karoseria złożona z 11 paneli z włókna węglowego i Nomexu pozwoliła uzyskać masę własną 1100 kg (na sucho). Wnętrze pozbawiono radia, wygłuszeń, dywaników, klamek, a nawet tradycyjnego wspomagania kierownicy.
Sznurki w drzwiach zamiast klamek
Wewnątrz surowych drzwi z odsłoniętym karbonem zamontowano zwykłą zieloną linkę cięgna. Pociągnięcie za odsłonięty sznurek odblokowywało zamek, co pozwoliło wyeliminować ciężkie mechanizmy klamkowe.
Potrójny układ wydechowy z osobnym wastegate
Z tyłu zamontowano trzy charakterystyczne końcówki wydechu. Dwie zewnętrzne rury odprowadzały spaliny z obu rzędów cylindrów silnika V8, a środkowa służyła wyłącznie zaworom upustowym obu turbosprężarek (wastegate).
Silnik 2.9 V8 Twin-Turbo z ciśnieniem 1.1 bara
Podwójnie doładowana jednostka Tipo F120A o mocy 478 KM posiadała dwie turbosprężarki IHI tłoczące powietrze pod ciśnieniem 1,1 bara oraz dwa potężne intercoolery Behr umieszczone na górze silnika.
Odsłonięty zielony klej żywiczny w kabinie
Konstruktorzy nie maskowali zielonej żywicy epoksydowej łączącej panele z włókna węglowego i kewlaru. Surowy klej był doskonale widoczny na progach i w okolicach pedałów, podkreślając wyścigowy rodowód.
Tylna szyba z Lexanu ze szczelinami chłodzącymi
Zamiast ciężkiego szkła pokrywę silnika wykonano z tworzywa Lexan z wycięciami. Charakterystyczne żebra w przezroczystej płycie odprowadzały olbrzymie ilości gorącego powietrza generowanego przez dwie turbiny.
Wczesne wersje z przesuwanymi okienkami
Pierwsze 50 egzemplarzy otrzymało lekkie plastikowe szyby boczne z małymi suwanymi okienkami rodem z aut wyścigowych. Dopiero w późniejszych seriach wprowadzono tradycyjne, opuszczane korbką szyby.
Radykalna eksplozja doładowania przy 4000 obr
Silnik generował moment obrotowy 577 Nm, z czego większość uderzała nagle powyżej 4000 obr./min. Gwałtowny przyrost mocy bez kontroli trakcji wymagał od kierowcy ogromnych umiejętności i natychmiastowej kontry.
Wloty powietrza NACA na masce i błotnikach
W karoserii wycięto liczne wloty aerodynamiczne typu NACA. Ich wgłębny profil zasysał chłodne powietrze do chłodnic i hamulców bez tworzenia zbędnych zawirowań i oporu na gładkiej powierzchni paneli.
Wyścigowe zbiorniki paliwa ze specjalnej gumy
Wersje europejskie wyposażono w gumowe zbiorniki paliwa typu FT3 o pojemności 120 litrów. Ze względów bezpieczeństwa motorsportowego wymagały one kosztownej wymiany na nowe co 7 do 10 lat.
Czterokrotne przekroczenie planów produkcyjnych
Ferrari planowało zbudować zaledwie 400 sztuk, lecz gigantyczny popyt wymusił produkcję aż 1315 egzemplarzy (niektóre źródła podają 1311). Było to najliczniej wyprodukowane limitowane superauto z Maranello.
Wyłącznie jeden fabryczny kolor nadwozia
Wszystkie egzemplarze opuszczające fabrykę w Maranello lakierowano na kolor Rosso Corsa. Wszelkie spotykane dziś wersje w barwach czarnych, żółtych czy srebrnych zostały przemalowane na życzenie właścicieli w późniejszych latach.
Przełomowe zawieszenie o zmiennej wysokości
W późniejszych rocznikach wprowadzono opcjonalny hydrauliczny system unoszenia przodu. Kierowca mógł podnieść zawieszenie o kilka centymetrów przyciskiem w kabinie, by pokonać progi zwalniające i strome zjazdy.
Opony Pirelli P Zero stworzone specjalnie dla F40
Firma Pirelli zaprojektowała pierwszą generację opon P Zero o asymetrycznym bieżniku dedykowaną dla tego modelu. Tylne walce miały rozmiar 335/35 ZR17, by przenieść moc bez systemów stabilizacji toru jazdy.
Monstrualny skok wartości rynkowej
Cena wyjściowa wynosiła w 1987 roku około 400 000 dolarów, lecz w szaleństwie spekulacyjnym końca lat 80. klienci płacili na rynku wtórnym nawet milion funtów, czyniąc F40 ikoną rynku kolekcjonerskiego.

dodaj ciekawostkę

w budowie

Ferrari F40 pytania

Jaki silnik napędza Ferrari F40 i jakie osiąga parametry techniczne?

Centralnie umieszczono podwójnie doładowany silnik 2.9 V8 Twin-Turbo o oznaczeniu Tipo F120A, który generuje moc 478 KM przy 7000 obr./min oraz moment obrotowy 577 Nm, pozwalając przekroczyć barierę 324 km/h (201 mph).

Dlaczego elastyczne zbiorniki paliwa w europejskich wersjach Ferrari F40 wymagają regularnej wymiany?

Zastosowane gumowo-kevlarowe zbiorniki paliwa ATL podlegają bezwzględnej wymianie co 7 do 10 lat ze względu na degradację gumy i ryzyko wycieku benzyny na rozgrzany silnik, co generuje koszt serwisu od 60 000 zł do 100 000 zł.

Z jakich materiałów wykonano nadwozie i konstrukcję nośną Ferrari F40?

Inżynier Nicola Materazzi połączył przestrzenną ramę rurową ze szkieletem i panelami nadwozia wykonanymi z kevlaru, włókna węglowego oraz żywic Nomex, uzyskując masę własną bez płynów na poziomie zaledwie 1100 kg.

W jakich latach produkowano Ferrari F40 i ile egzemplarzy łącznie opuściło fabrykę w Maranello?

Produkcja trwała w latach 1987-1992 i zamknęła się łączną liczbą 1315 egzemplarzy, czyniąc model F40 ostatnim autem osobiście zatwierdzonym do produkcji przez Enzo Ferrariego przed jego śmiercią.

Jak działa układ doładowania z dwoma turbosprężarkami IHI w Ferrari F40?

Dwie chłodzone cieczą turbosprężarki IHI RHB53LW tłoczą powietrze przez intercoolery Behr pod ciśnieniem 1,1 bara, generując gwałtowny przyrost mocy powyżej 3800 obr./min z bardzo wyraźną turbodziurą w niskim zakresie obrotów.

Dlaczego wnętrze Ferrari F40 pozbawiono klamek, radia i tradycyjnych wygłuszeń?

Radykalna kuracja odchudzająca wymusiła rezygnację z wspomagania kierownicy, układu ABS, tapicerki i radia, a drzwi otwiera się za pomocą prostej linki pociągowej w surowym boczku z zielonkawej tkaniny aramidowej.

Jakie hamulce i opony odpowiadają za zatrzymywanie Ferrari F40?

Zastosowano wentylowane i nawiercane tarcze hamulcowe Brembo o średnicy 330 mm z 4-tłoczkowymi zaciskami oraz asymetryczne opony Pirelli P Zero o szerokości 245 mm z przodu i aż 335 mm na 17-calowych felgach Speedline z tyłu.

Jaka skrzynia biegów przenosi potężny moment obrotowy na tylne koła?

Układ przeniesienia napędu wykorzystuje niesynchronizowaną w układzie kłowym lub tradycyjną manualną 5-biegową skrzynię biegów w układzie Dog-Leg (z jedynką do tyłu) połączoną z dwutarczowym sprzęgłem suchym oraz mechaniczną szperą ZF LSD.

Z jakimi problemami eksploatacyjnymi i termicznymi borykają się właściciele F40?

Wysoka temperatura z dwóch turbosprężarek i wydechu degraduje tylną szybę z tworzywa Lexan, a jazda w korkach prowadzi do szybkiego przegrzewania płynu hamulcowego i uszkodzeń kompaktowych alternatorów.

Ile wynosi aktualna wartość rynkowa bezwypadkowego Ferrari F40 z certyfikatem Ferrari Classiche?

Oryginalne egzemplarze z pełną dokumentacją serwisową i certyfikatem Ferrari Classiche osiągają na aukcjach kwoty od 10 000 000 zł do nawet 16 000 000 zł (od 2,5 do 4 mln USD).